in de pers

Hoewel 'The Artist' af en toe op het niveau van een geïnspireerde gimmick en een doorgedreven nostalgietrip blijft steken, werken Hazanavicius’ enthousiasme en Dujardins expressieve spel enorm aanstekelijk. Bovendien merk je aan de avontuurlijke montage, surrealistische terzijdes en talloze cinefiele knipogen dat de Franse retroregisseur zijn filmgeschiedenis door en door kent. Alleen blijft de vraag of zijn mooie hommage aan de vergeelde en verstilde cinema ook de minder cinefiel ingestelde kijker anderhalf uur lang zal kunnen charmeren. KNACK

‘The Artist' is op zich een joekel van een anachronisme. In een tijd waarin 3D, motion capture en special effects haast even belangrijk worden als de acteurs, grijpt regisseur Michel Hazanavicius terug naar een stijl die tachtig jaar geleden haast volledig verdween: ‘The Artist' is, op de slotscène en een geweldige droomsequentie na, volledig in stille modus gedraaid. Tel daar nog even bij dat er geen spatje kleur is te bekennen gedurende de hele prent en dat de film is opgenomen in het klassieke 4:3 beeldformaat, en je krijgt een exemplaar dat haaks staat op pakweg ‘The Three Musketeers' of ‘The Adventures of Tintin'. Maar laat dat alstublieft geen reden zijn om niet naar ‘The Artist' te gaan kijken: dit is, ironisch genoeg, immers één van de beste films die vandaag in de grote zalen loopt. DIGG

je oordeel