kort

De fel geplaagde regisseur Roman Polanski is sinds zijn verbanning uit de States niet gaan zitten piekeren in een hoekje, maar wel stuk voor stuk aangrijpende films gemaakt (The Pianist, Oliver Twist) met onlangs nog de politieke thriller 'The Ghost Writer' (2010). En ook deze 'Carnage' (2011) blijkt een heerlijke acteursfilm te zijn.

De film speelt zich af in hedendaags New York. Twee getrouwde stellen ontmoeten elkaar voor het eerst kort nadat hun zonen ruzie hebben gehad op het schoolplein. Michael, verkoper van huishoudelijke artikelen (John C. Reilly) en Penelope (Jodie Foster) die werkt in een boekenwinkel, hebben een zoon wiens tanden eruit zijn geslagen met een stok. Ze nodigen topjurist Alan (Christoph Waltz) uit en Nancy (Kate Winslet), top beleggingsadviseur met breed inkomen, om de zaken uit te spreken. De poging tot het hebben van een beschaafde discussie over wiens kind verantwoordelijk is voor de ruzie en hoe de ouders invloed hebben op dit gewelddadige gedrag verandert al snel in een grote ruzie.

'Carnage' is een bewerking van het Franse toneelstuk 'Le Dieu du Carnage' van Yasmine Reza, die beschaafde mensen toont die zich als volstrekt losgeslagen ruziemakers zullen opstellen. Als het gespreksonderwerp over het opstootje tussen hun zonen is afgerond zonder veel ophef, beginnen de opgekropte emoties en ergernissen over elkaars gedrag op te borrelen. De sfeer staat op springen en de 'beschaafde mensen' beginnen elkaar onbesuisd verbaal aan te vallen en onderuit te halen. Het doet meteen een beetje denken aan dat andere verfilmde toneelstuk van Edward Albee 'Who's Afraid of Virginia Woolf?' (1966) waarin twee koppels tegenover elkaar werden gezet, en waarbij vooral Elizabeth Taylor en Richard Burton het bloed onder elkaar nagels haalden.

Het acteer-spel en de mise-en-scène komen zo natuurlijk over dat je als toeschouwer deel wordt van het gebeuren. En ook al zit je met een soort 'huis-clos', is het verhaal nooit vervelend en zit er goed veel vaart achter. Grappig en intelligent drama, waar het geweld voornamelijk van verbale aard is. Polanski laat zichzelf zien van zijn betere kant met een heerlijk, onconventionele satire, vol met vlijmscherpe dialogen en sterke vertolkingen.

credits

info