Anders, een drugsverslaafde dertiger mag omwille van een sollicitatiegesprek voor een dag de ontwenningskliniek verlaten. Daarom reist hij op 31 augustus terug naar Oslo. Hij bezoekt een vriend uit lang vervlogen tijden, spreekt af met zijn van hem vervreemde zus en probeert een ex-lief dat in New York woont te bellen. Meer nog dan een melancholische vertelling over de lotgevallen van een herstellende heroïnespuiter, is de film een existentiële stadskroniek met een fatalistische protagonist die geen licht ziet aan het eind van de tunnel.
Regisseur Joachim Trier, inderdaad familie van, gebruikt geen snufjes en poespas. Hij brengt het verhaal realistisch en oprecht. Cameraman Jakob Ihre hoeft geen grootse trucs boven te halen om een bevallig beeld van Oslo te schetsen, maar weet met aparte camerastandpunten en quasi claustrofobische close-ups tijdens gesprekken de leegte en verdoezelde ellende te vangen die achter de warme façade schuilgaan. Een film die getuigt van eerlijkheid: 31 augustus is een mooie, maar eenzame en pijnlijke nazomerdag in Oslo. 'Oslo, 31. August', een parel van een film.
De tweede langspeelfilm van Noors cineast Joachim Trier - zijn debuut 'Reprise' was een fenomenale festivalfavoriet - is een broos kleinood. De prent bekijken is zoals het gadeslaan van een kaars die langzaam maar zeker uitgaat. De kans is groot dat dikhuidigere zielen het eindresultaat als slaapverwekkende emobullshit zullen bestempelen. Wij omarmen het minimalistische drama echter als een geniaal generatiegedicht..
Het spel met licht en focus maakt dit tot een visueel verbijsterende elegie, de subtiele score en sounddesign accentueren het delicate van het relaas. En de fenomenale acteerprestatie van Anders Danielsen Lie doet je tot op het bot meeleven met het door en door tragische hoofdpersonage. Deze Noorse 'Dagen zonder Lief' bereikt echter een torenhoog niveau omdat het in tegenstelling tot het merendeel van zijn soortgenoten een zekere lichtheid bewaart. Ondanks al die zware gespreksonderwerpen en intellectualistische verwijzingen krijg je nooit de indruk dat Trier brein boven hart verkiest. Met als resultaat een finaal shot dat vreemd genoeg zowel ontroert als oplucht. ZONE09
Joachim Trier pakt die emotionele roadmovie met veel gevoel voor psychologische subtiliteit aan en kan rekenen op een bijzonder knappe vertolking van Anders Danielsen Lie. Die zorgt ervoor dat je ondanks alles blijft supporteren voor het hoofdpersonage. Zelf kan hij zich zijn gebreken en fouten niet vergeven, maar je doet het graag in zijn plaats. COBRA
reacties
Een film dat u toch even doet
Prachtige film, met een paar
reageer