Vier jaar nadat Vincent Paronnaud en Marjane Satrapi met Persepolis hoge ogen gooiden op gerenommeerde filmfestivals als Cannes en Vancouver verfilmden ze samen Poulet aux Prunes, opnieuw een graphic novel van de Iraanse Satrapi. Na hun succesvol debuut besloot het duo om voor het eerst met acteurs van vlees en bloed te werken. Nasser-Ali Khan is een gevierd violist wanneer zijn vrouw Faringuisse na een heftige discussie zijn lievelingsviool breekt. Lusteloos en verteerd door verdriet besluit hij om het leven vaarwel te zeggen en in bed te liggen tot de dood hem komt halen. Voor het zover is blikt hij terug op zijn leven en de onbereikbare geliefde die hij ooit vaarwel moest zeggen. Met behulp van een zachte clair-obscur en okertinten creeëren de regisseurs een wereld die aan de films van Jean-Pierre Jeunet doet denken. Niet alleen de kleuren, maar ook de personages en magische sfeer refereren naar Amélie Poulain. Satrapi en Paronnaud nemen je mee naar een Midden-Oosten dat wij als youngsters nooit gekend hebben. Het Teheran van Nasser-Ali is een stad waar je in elke winkel om de hoek opium en kruidenthee kan kopen, en die schrijvers als Kader Abdollah en Khaled Hosseini maar wat graag in hun romans aan bod laten komen. De keuze voor een alwetende voice-over is een mindere zet van de regisseurs. De vele close-ups, flashbacks en flashforwards daarentegen geven de film een extra cachet en zorgen ervoor dat je het gevoel hebt naar een stripverhaal op het witte doek te kijken. Wie Persepolis gezien heeft zal misschien met iets te hoge verwachtingen de bioscoopzaal binnenwandelen, maar toch kan deze parabel over een man die niet langer wou leven zeker bekoren.