Het is ook de eerste samenwerking tussen Tarr en landgenoot László Krasznahorkai, die na deze film nog maar liefst vijf andere films van Tarr van een script zou voorzien, waaronder zijn magnum opus 'Sátántangó' (ook op ons programma).

De neerslachtige Karrer leeft zijn onspectaculaire leven in afzondering van de rest van de wereld. Hij brengt zijn dagen door in de immer neervallende regen, kijkend naar de mijntrucks die langzaam in de verte verdwijnen. Karrer eindigt elke dag in de Titanic Bar waar een oogje heeft laten vallen op de zangeres. De liefde is echter niet wederkerig en Karrer wordt regelmatig bedreigd door de echtgenoot van de zangeres. Op een dag ziet hij een kans om via een lucratief smokkelhandeltje zijn concurrent van het toneel te doen verdwijnen.

In lang aangehouden shots worden we deelgenoot van Tarrs weinig opgewekte visie op liefde, bedrog en vooral eenzaamheid. Zijn werk vereist engelengeduld. De camera registreert, traag bewegend en vaak minutenlang ononderbroken. Voor Tarr is een film de weergave van een psychologisch proces, iets wat tijd vergt. In kleine stapjes. De schoonheid van de wanhoop, gevangen in eindeloze zwart-wit takes.

donderdag 30 september
zaterdag 2 oktober