Na zijn succes met het baanbrekende  ‘Moonlight’ (2016) heeft Amerikaans regisseur Barry Jenkins besloten om ‘If Beale Street Could Talk’, de novelle van auteur James Baldwin, te verfilmen. Het verhaal focust op Tish en Fonny, twee jeugdvrienden die lovers worden. Hun band wordt echter op de proef gesteld als Fonny – ten onrechte – beschuldigd wordt van verkrachting. Hij wordt achter tralies geplaatst. In de tussentijd komt Fonny erachter dat ze zwanger is. Ze werkt de klok rond om haar geliefde vrij te krijgen voordat hun eerste baby ter wereld komt. 

Geïnstitutionaliseerd racisme is als een boemerang in Amerika. Op subtiele wijze legt Jenkins deze giftige structuur bloot, zonder ooit té zwaar of zuur te worden. Vanzelfsprekend is er woede bij de hoofdpersonen zichtbaar, woede die op ontroerende wijze transformeert in wanhopig verdriet. Natuurlijk zitten er spreekwoordelijke middelvingers verwoven in dit hartstochtelijke verhaal. Maar toch voert optimisme de boventoon in ‘If Beale Street Could Talk’. Door middel van geperfectioneerde en ultiem gedetailleerde acteerprestaties en een wonderlijk mooie cinematografie weet Jenkins – net zoals in ‘Moonlight’ – de nadruk op de helende kracht van de liefde te leggen.


“To be a Negro in this country and to be relatively conscious is to be in a rage almost all the time”, schreef James Baldwin ooit. Om die woede te begrijpen – zeker in deze donkere tijd - moeten we beginnen bij deze nieuwe film van Barry Jenkins. 

dinsdag 15 januari
20:00